CZŁOWIEK LITERATURY POLSKIEJ

Na cmentarzu ewangelicko-reformowanym w Warszawie pochowany jest krytyk literacki, publicysta i pisarz Cezary Jellenta, należący do Polaków pochodzenia żydowskiego, ważnych współtwórców naszej kultury. Napoleon Cezary Hirschband – tak brzmiało jego pierwotne imię i nazwisko – urodził się 13 kwietnia 1861 roku w Warszawie. Rodzicami jego byli urzędnik i kupiec Herman Hirschband oraz Teofila ze Stokfiszów¹. Edukację zdobył w rodzinnym mieście, a po uzyskaniu matury w II Gimnazjum podjął studia prawnicze na Uniwersytecie Warszawskim, aby ukończyć je w 1884 roku. Przez pewien czas studiował filozofię w Monachium. Praktykował w zawodzie adwokata, lecz stopniowo odszedł od profesji prawniczej, by zająć się literaturą i działalnością publicystyczno-dziennikarską².

Konfesyjnie Kościół Adwentystów Dnia Siódmego należy do protestanckich wspólnot religijnych. Jego doktryna zawiera wszystkie podstawowe elementy chrześcijańskiego credo przedstawione m.in. w Apostolskim Składzie Wiary (Trójca Święta, Chrystus jako Bóg i jako człowiek, Duch Święty i Jego Boska moc), co przecież jest wspólnym, w ujęciu Biblii, dziedzictwem chrześcijańskim.
    Adwentyści Dnia Siódmego wierzą, że szesnastowieczna reformacja była nie tylko wielkim epokowym wydarzeniem, ale przede wszystkim dziełem Bożym, kierującym chrześcijaństwo z powrotem ku sercu Ewangelii, którym jest zbawienie jedynie w Chrystusie.

ROLA MUZYKI WEDŁUG JANA KALWINA

Genewski reformator Jan Kalwin jest autorem Psałterza zawierającego zaopatrzoną w melodie, przetłumaczoną na język francuski Księgę Psalmów (150 psalmów) oraz dwa kantyki: starotestamentowy z Księgi Exodus 20, 2-17 oraz nowotestamentowy kantyk Symeona (Łk 2, 29-32). Zbiór ten powstał na potrzeby Kościoła reformowanego, który dopiero wypracowywał formy swego nabożeństwa i dotkliwie odczuwał brak pieśni we własnym języku. Później, przetłumaczony na wiele języków, zagościł na stałe w wielu Kościołach reformowanych świata.

W języku ojczystym zamiast po łacinie

Średniowieczne msze były śpiewane w języku łacińskim przez księży i schole. Wraz z reformą liturgii i wprowadzeniem języka narodowego do Kościoła, Reformatorzy stanęli wobec pytania: co z muzyką w Kościele?