NR 1/2012

Akcja filmu „Róża” rozgrywa się zaraz po zakończeniu drugiej wojny światowej. To dramatyczne losy społeczności mazurskiej, przed wojną poddawanej przez Niemców przymusowej germanizacji, po wojnie w nowej ojczyźnie szykanowanej jako „szwaby”. Obraz jasno wskazuje dobrowolnych wykonawców planu niszczenia jakiejkolwiek innej niż socjalistyczna wizji świata i człowieka. Ubecy, berlingowcy, milicjanci, partyjni działacze biorą na siebie zło, które czynili sami (lub wspólnie z Armią Czerwoną). Byli kaci i były ofiary.

Świetne zdjęcia, oszczędne, a mimo to robiące wielkie wrażenie. Poszarzałe kolory niezależnie od pory roku wprowadzają w nastrój filmu. Doskonała również gra aktorska, zarówno postaci pierwszoplanowych, jak i drugoplanowych. Mnie szczególnie spodobał się Edward Linde-Lubaszenko w roli pastora.

O filmie napisano, że jest niezwykle ważny i poruszający, głęboko zapadający w pamięć, trudny i bardzo mocny. I to nie ze względu na losy głównych bohaterów, ale na ukazanie fragmentu naszej najnowszej historii, którego nigdy dotąd w polskim kinie nie pokazano w tak otwarty sposób.

NR 1/2012

Kalwin a liczba sakramentów

Zapoznając się z treścią Nauki religii chrześcijańskiej Jana Kalwina, zwrócimy uwagę na Kalwinową naukę o sakramentach, omówioną przez Reformatora w księdze IV Institutio, która została poświęcona zagadnieniom eklezjologicznym, Kalwin pojmował bowiem sakramentologię jako integralną część nauki o Kościele. W rozważaniach sakramentologicznych Genewczyka napotkamy koncepcje stanowiące niejako znak firmowy jego nauki o sakramentach. Koncepcje owe w istotny sposób odróżniają ją od sakramentologii rzymskokatolickiej, jak również od poglądów Marcina Lutra.

Kalwin i dwa sakramenty

Pierwszą rzeczą rzucającą się w oczy w trakcie studiowania Kalwinowej sakramentologii jest liczba sakramentów uznawanych przez Reformatora z Genewy, a konkretnie zredukowanie ich ilości do dwóch: Chrztu i Wieczerzy Pańskiej.