BOGACI MIESZCZANIE MUSZĄ POWIEDZIEĆ „DOŚĆ”

W raporcie Organizacji Narodów Zjednoczonych z 2007 roku na temat zmian klimatycznych, niedwuznacznie wyrażano wiarę w zbliżające się globalne ocieplenie, które w 90. procentach jest wynikiem ludzkiej aktywności. Ostatnie uzupełnienia raportu z 2007 roku przedstawiają jeszcze bardziej zniechęcający obraz. Realizuje się to, czego obawialiśmy się najbardziej, zwiększając ryzyko nagłych i trwałych zmian klimatu. Innymi słowy, zatrważający punkt krytyczny jest teraz realną możliwością. W grudniu 2009 roku liderzy świata zebrali się w Kopenhadze, żeby opracować traktat, który okazał się zdecydowanie najbardziej skomplikowany i najtrudniejszy z tych, które kiedykolwiek próbowano sporządzić (i którego ostatecznie nie udało się uzgodnić – przyp. red.)
      „Bliźniak” zmiany klimatycznej – krach ekonomiczny – także jest przed nami, i również jest wynikiem nienasyconego pragnienia posiadania: więcej pieniędzy oraz więcej energii. Niekontrolowana chciwość jest podłożem obu katastrof planetarnych. Thomas Friedman napisał w „New York Time” ostatniej wiosny tak:

ROZMOWA Z MANUELĄ GRETKOWSKĄ

Maja Jaszewska: Partia Kobiet, którą Pani założyła, ma działać na rzecz kobiet ponad wszelkimi podziałami ideologicznymi. Czy wierzy Pani w taką solidarność między kobietami, która umożliwia wspólną działalność bez względu na światopoglądowe różnice?

Manuela Gretkowska: We Francji solidarność kobiet wiele zwojowała w ciągu ostatnich kilkudziesięciu lat. Czytałam książkę wydaną przez Elle zatytułowaną 50 lat Elle. Opisuje ona czas kobiet, bo to do nich należało ostatnie pięćdziesiąt lat. W artykułach sprzed pół wieku czytamy, że kiedy mąż przyjdzie z pracy do domu, trzeba mu podać obiad, nie odzywać się, nie przeszkadzać i być uśmiechniętą. To samo pismo 50 lat później jest zupełnie inne. W latach pięćdziesiątych padały pytania, czy z nastolatkami można rozmawiać o seksie i je uświadamiać, teraz zaś rozważamy kwestię, czy piętnastolatce podawać pigułkę antykoncepcyjną.

Wśród polskich ewangelików reformowanych można znaleźć wybitne osoby związane zawodowo z książką. Były już w „Jednocie” publikowane artykuły o Adamie Łysakowskim oraz Bolesławie Olszewiczu¹. W tym samym kręgu zawodowym działali historyk i bibliograf ogrodnictwa, a zarazem bibliofil Józef Drège (1866-1908) oraz jego bratanica, bibliotekarka Helena Drège (1888-1956), oboje pochowani na cmentarzu ewangelicko-reformowanym w Warszawie. Celem niniejszego artykułu jest przypomnienie tych dwojga ludzi polskiej książki, cichych i bezinteresownych, a przez to wielkich.
      Józef Leopold Drège urodził się 19 marca 1866 roku w Warszawie z Jana Konrada (zm. 1871) i Julii z Sokołowskich (zm. 1895)². Po ukończeniu gimnazjum kształcił się w warszawskiej szkole ogrodniczej przy ogrodzie pomologicznym, której absolwentem został w 1882 roku.