Ujrzeliśmy chwałę Jego...
A Słowo ciałem się stało
i zamieszkało wśród nas,
i ujrzeliśmy chwałę Jego...

       J 1, 14

Jednota Braterska z Herrnhut – przygotowując swój porządek tekstów biblijnych „Z Biblią na co dzień” na rok 2009 – zaproponowała tę część czternastego wersetu w pierwszym rozdziale Ewangelii Jana, jako hasło dnia stosowne na pierwszy i drugi dzień Świąt Bożego Narodzenia. Wiemy, że te słowa są bogate w treść, że stały się podstawą nadziei milionów ludzi. Dla jednych to bogactwo treści jest impulsem do pisania traktatów teologicznych, a dla innych zachętą do ułożenia tekstu i melodii wzruszającej kolędy. Potrzebą naszych umysłów i serc jest sprawdzenie, czy próba refleksji oparta na tych słowach daje się słuchać lub czytać, czy pomaga nam w tym, co nazywamy przeżywaniem świąt. Naszą potrzebą jest sprawdzenie, czy zaśpiewanie takiej kolędy ułatwia albo zachęca do dzielenia się świątecznym – wolnym od pracy – czasem, może także posiłkiem lub podarkiem, tak, jak w niektórych rodzinach czy zborach zwykliśmy dzielić się opłatkiem. W naszym oczekiwaniu na możliwość doświadczenia ciepła, życzliwości i atmosfery spokoju w życiu rodzinnym, towarzyskim, czy zborowym, w naszych życzeniach, które składamy bliskim i znajomym jest intuicyjnie poszukiwana gotowość do przyjęcia Bożego daru.

Bezsilność, oczekiwanie na diagnozę, rozpacz, długotrwałe leczenie, terminalna choroba, to sieci, które wiążą każdy krok. Ile nieszczęść na świecie, tyle sieci. Moje sieci ? to moje niemoce. Sieci otwierają me oczy na Pana, bo jak można przeczytać w Bożym Słowie: On niemoce nasze wziął na siebie i choroby nasze poniósł (Mt. 8, 17). Jak za kliknięciem ikonki, otwiera się w mej wyobraźni scena z okolic Tyru i Sydonu. Niewiasta kananejska błaga o pomoc. Determinacja kobiety kananejskiej walczącej o zdrowie swej córki jest wzorem wszystkich matek i ojców modlących się o swe dzieci, matek i ojców, którzy przyparci przez życie do muru, szturmują Niebo i nie ustają w modlitwie. Widzę obraz w sali szpitalnej. Matka i ojciec pochyleni nad dzieckiem, modlą się w skupieniu i kładą dłonie na jego chorym miejscu. Odczuwam ich rozpacz i niemoc, i głęboką nadzieję.

ŻYCIE DLA DŹWIGAJĄCYCH ZNAMIĘ

Między polskimi ewangelikami można znaleźć wielu lekarzy społeczników, zasłużonych dla ojczystej służby zdrowia, w tym pediatrii. Należy do nich pochowany na cmentarzu ewangelicko-reformowanym w Warszawie¹ dr Mirosław Leśkiewicz. Jako osoba niepełnosprawna poświęcił się leczeniu i rehabilitacji dzieci z niepełnosprawnością ruchową.
     Dr Leśkiewicz urodził się 6 czerwca 1910 roku w Warszawie. Jego rodzicami byli felczer Józef Leśkiewicz i Helena ze Skrzypników. W 1928 roku ukończył warszawskie Gimnazjum im. Joachima Lelewela. Przez rok studiował w Państwowej Szkole Morskiej w Tczewie, zaś w 1929 roku przerwał kształcenie się w zawodzie marynarza i podjął studia medyczne na Uniwersytecie Warszawskim. Jako student prowadził działalność społeczną i sportową. Pełnił funkcję prezesa Koła Medyków w ciągu dwóch kadencji, był kierownikiem akademickich Obozów Wychowania Fizycznego, organizował też obozy wędrowne. W 1933 roku pracował jako wolontariusz w szpitalu Dzieciątka Jezus i X Ośrodku Zdrowia. Od 1936 do 1939 roku wykonywał obowiązki starszego asystenta w katedrze antropologii Wydziału Matematyczno-Przyrodniczego Wolnej Wszechnicy Polskiej, zaś w latach 1934-1935 wziął udział, jako zastępca lekarza, w podróży dookoła świata na statku „Dar Pomorza”.