NASZ CYTAT
NR 1/2025, s. 21
Grzech jest również głupotą, a głupota grzechem. Głupota, ściśle rzecz biorąc, określa to, co naganne, co Biblia nazywa „głupstwem”. A głupota człowieka wyraża się przekonaniem, że można znaleźć w życiu to co ważne bez znajomości Boga, bez słyszenia i słuchania Jego słowa. Nie można. Człowiek zawsze przychodzi za wcześnie lub za późno. Śpi, kiedy powinien mieć oczy szeroko otwarte, a bardzo jest poruszony, kiedy powinien spać w spokoju. Zawsze milczy, kiedy powinien mówić i zawsze mówi, kiedy trzeba zachować milczenie. Śmieje się, kiedy powinien płakać, płacze zaś kiedy może śmiać się z przekonaniem. Zawsze chce czynić wyjątek, kiedy trzeba przestrzegać zasad, posłuszny natomiast jest prawu, kiedy winien pójść za głosem wolności. Pracuje, kiedy jedynie modlitwa mogłaby pomóc i modli się, gdy tylko praca mogłaby na coś się przydać. Zawsze się kłóci, kiedy nie jest to bynajmniej konieczne, lecz szkodliwe i zawsze rozprawia o miłości i pokoju, kiedy mógłby z powodzeniem wkroczyć do zdecydowanej akcji. Mówi zawsze o wierze, kiedy chodzi mu o zdrowy rozsądek, usiłuje zaś być bardzo racjonalny, kiedy powinien ufnie oddać się w ręce Boga. Głupota bardzo sprytnie sobie poczyna — wierzy we wszystko w nieodpowiednim czasie, mówi wszystko nieodpowiednim ludziom, regularnie zaś zaniedbuje to co proste i konieczne. Po co? Po to, by z niezmąconą pewnością siebie chcieć i robić to co skomplikowane i niepotrzebne, a co w danej chwili może tylko zakłócać właściwy bieg życia.
tłum. Krzysztof Dorosz
Karl Barth, „Dummheit”, w: „Augenblicke”, s. 55.